Persoonlijke Effectiviteit
 

Jacqueline: "Ik heb mezelf leren accepteren."

Mijn leven wordt gekenmerkt door een afwisseling van diepe dalen en grote vreugde. Het is het ene of het andere, de ‘gulden middenweg’ is niet aan mij besteed. In mijn leven is alles mogelijk en ik zal niet vaak nee zeggen. Geboren in 1966 als eerste dochter van een banketbakker ben ik na mijn studie Chemische Technologie bijna 12 jaren werkzaam als Technisch Vergunning Verleenster bij de afdeling Milieu bij de Provincie Gelderland. Deze functie biedt zoveel facetten dat ik er nog altijd niet op uitgekeken ben. Ik woon in een mooi deel van Arnhem samen met mijn man en twee kinderen en een flinke beestenboel.

Als je mij drie jaar geleden vroeg of ik gelukkig was in mijn werk en privé dan kon ik dat niet met een volmondig ‘ja’ beantwoorden. We waren thuis druk bezig met het verwerken dat een tweede kind niet zomaar vanzelfsprekend is. Daarbij voelde ik me lichamelijk na de bevalling van het eerste kind en na de ziekte van Pfeiffer nog niet helemaal de ‘oude’ en kon ik mijn energie (als ik die al had) niet kwijt in sporten wat mijn passie is. Op het werk werd ik in diverse zaken teleurgesteld en voelde ik me eenzaam en niet begrepen. Ik had het gevoel dat ik na diverse pogingen het bijltje erbij neer moest leggen. Ik kwam via mijn werkgever in 2003 in contact met Jan van der Heijden van Het Laar.

De aanpak was erop gericht meer zicht te krijgen op mezelf om vanuit zelfbewustzijn keuzes te maken die me zouden helpen mijn leven weer op orde te krijgen. Ik heb geleerd om minder terug te vallen in oude gewoontes. Gewoontes die mezelf steeds in negatieve spiralen brachten. Gewoontes die echter zo hardnekkig waren dat ze als het ware onlosmakelijk aan mijn persoonlijkheid gekoppeld leken. Ik heb me leren wapenen en beschermen tegen de ‘boze’ buitenwereld.

Jan van der Heijden heeft in de vorm van diverse gesprekken bijgedragen aan mijn herstel en momenteel ben ik druk bezig om terug te komen na mijn zwangerschapsverlof. En ik heb er zin in! Ook al valt het niet mee na de geboorte van mijn zoon. Het kost me moeite de knop om te zetten. Na een korte vakantie ga ik weer starten en ik heb er vertrouwen in dat ik er in zal slagen weer werkvreugde te krijgen. In de privé sfeer is die vreugde er het afgelopen jaar zeker gekomen!

Bij de start van het traject was praten over mezelf en persoonlijke zaken helemaal niet gemakkelijk. Ik was nogal gesloten en ik had in mijn stamgezin niet geleerd om gevoelens te delen met anderen. Nu zijn de gesprekken die ik aanvankelijk alleen met Jan had ook gesprekken die ik voer met mijn familie en goede vrienden. Ik kan de waarde van hun adviezen en luisterend oor waarderen en voel me er niet schuldig onder dat ik ‘zeur’. Als techneut vond ik in het begin van het traject dat er het beste op een methodische manier aan mezelf gewerkt kon worden. Ik zocht een ‘techniek’ om niet steeds weer in hetzelfde gat te vallen. Die techniek heb ik gevonden in de RET-analyse. Deze techniek waarbij ik mijn eigen denkprocessen analyseer, uitdaag en vervang door meer rationele en functionele gedachten, helpt me. Ik merk dat het me handvatten geeft om te voorkomen dat ik steeds weer in die oude, vertrouwde neerwaartse spiralen verval. Dat eenvoudige gesprekken van alle dag daarvoor zouden helpen is me inmiddels duidelijk geworden. Ik ben nu twee jaar verder en ik kan stellen dat de ‘oplossing’ eenvoudig lijkt. Ik heb leren accepteren dat ik een leven heb van uitersten en dat ik door eenvoudige herkenning, erkenning en handelen kan voorkomen dat ik verval in het oude (‘stel je niet aan, wees sterk’).