'Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen'

interview verpleegkundige


 

Waarom heb je contact gezocht met een coach van Het Laar?

“Ik werk als verpleegkundige in een ziekenhuis en kwam er een jaar geleden achter dat ik me soms geďrriteerd voelde, zonder dat ik goed wist waar dat gevoel vandaan kwam. Dit geďrriteerde gevoel uitte ik door fel en bot te reageren tegen mijn collega’s. Ik begon me steeds meer te schamen, omdat ik vond dat mijn manier van reageren ‘niet goed’ was en ik altijd alles juist perfect wil doen.

Met behulp van coaching wilde ik er in de eerste plaats achter komen waar mijn gevoelens vandaan kwamen en hoe ik deze het beste bespreekbaar kon maken. Daarnaast wilde ik mijn zelfvertrouwen vergroten en leren dat niet altijd alles perfect hoeft.”

Wat is er in de coaching van 10 bijeenkomsten aan de orde geweest?

“Ik heb om te beginnen een levens/werkverhaal geschreven, waarin ik mezelf en mijn verleden heb geschetst om mezelf en mijn coach zicht te geven op patronen en belangrijke gebeurtenissen en keuzes in mijn leven. Doordat ik vroeger veel gepest werd, deed ik me vaak anders voor om bij een groep te horen. Ik stond er meestal niet bij stil wat ik nu precies zélf voelde, dacht en vond. Tijdens de coaching merkte ik dat ik dit gedrag nog steeds in me had. Om meer inzicht in dit gedrag te krijgen, ben ik, op aanraden van mijn coach, een dagboek bij gaan houden, waarin ik mijn gevoelens en gedachten noteerde.

De coach heeft me ook gevraagd de volgende vraag te beantwoorden: ‘Stel je hebt een droom over hoe je leven en werk er voor jou ideaal uitziet. Je wordt wakker en je leven ziet er daadwerkelijk anders uit. Hoe (anders) ziet je leven er dan uit?’ Het beantwoorden van deze vraag hielp me om erachter te komen wat ik nu precies wil en belangrijk vind in mijn leven. Het vergroten van mijn zelfvertrouwen was daarin het belangrijkste. Dit heb ik onder andere bereikt door aan zes collega’s te vragen wat ze in mijn waarderen en welke tips ze nog voor me hadden. Heel erg spannend om te doen, want door deze vraag stelde ik me wel heel kwetsbaar op. Ik was bang negatieve reacties te krijgen. Achteraf ben ik blij dat ik het toch gedaan heb, omdat de reacties erg meevielen en zelfs leuk waren om te horen. ”

Wat was een eye-opener voor je?

“Dat mijn collega’s veel positiever over mij denken dan ik over mezelf dacht. Ik legde de lat voor mezelf torenhoog. Ik moest dan ook een perfecte collega zijn. Nu zie ik in dat een perfecte collega niet bestaat, en dat iedereen (en ik dus ook) kwaliteiten heeft, maar ook valkuilen. Ik heb geleerd die valkuilen te erkennen, te accepteren en er mee te leren omgaan. Door het dagboek ben ik me veel meer bewust geworden van wat ik voel en denk. Daarmee is de stap naar het praten over mijn gevoelens een stuk kleiner geworden, hoewel ik dat moeilijk blijf vinden.”

Wat doe je nu anders op je werk?

“Ik heb meer zelfvertrouwen gekregen en geef sneller aan als iets me irriteert of als ik ergens hulp bij nodig heb. Collega’s zeggen dat dit me beter afgaat en ik merk zelf ook dat ik rustiger ben. Ik ben nog steeds met vlagen bang om de controle te verliezen. Ook ‘verlies’ ik mezelf nog wel eens in alle dingen die ik vind dat er moeten gebeuren. Wat dan helpt is het maken van to do lijstjes, waarbij ik afstreep wat ik heb gedaan. Dat geeft me rust en duidelijkheid.”