'Coaching? Pfft, moet dat nou...?'

interview business controller RaboConnect


 

Hoe ben je op het idee van coaching gekomen?

In het kader van mijn competentieontwikkeling had ik hierover regelmatig gesprekken met mijn opdrachtgever. Hij had het idee dat ik een bepaalde drempel niet over kwam, waardoor ik stagneerde in mijn ontwikkeling. Hij adviseerde mij een traject met een externe coach op te starten. Ik voelde daarbij behoorlijke weerstand. Ik dacht:’ Pfft, moet dat nou?’ Ik wilde geen gegraaf in mijn verleden. Ik heb het dan ook maanden uitgesteld. Toch voelde ik me regelmatig niet lekker bij bepaald gedrag van mij en de matige resultaten die ik daarmee bereikte. Ik heb uiteindelijk wat navraag gedaan bij collega’s die ook bij Het Laar gecoacht waren. Zij waren positief en ben uiteindelijk toch maar overstag gegaan en een afspraak gemaakt.

Was je daarna meteen enthousiast over de coaching?

De eerste sessies waarin ik toch moest terugkijken op mijn leven wilde ik liefst zo snel mogelijk achter de rug hebben. Achteraf was het nuttig en viel het allemaal wel mee. Bij de 3e sessie kreeg ik het čcht door wat ik aan moest pakken. Toen kreeg ik het gevoel:’Dit kon wel eens nuttig zijn’. Soms moet je over een inzicht ook met anderen praten en heeft het gewoon wat tijd nodig om te ‘landen’.

Wat vond je leuk en wat vervelend?

Ik vond het vooral leuk dat we veel gelachen hebben. Daarmee ging de zwaarte er af en werd het allemaal ‘lichter’. Het was minder leuk om te ontdekken dat ik sommige zaken helemaal niet zo goed aanpak. Het is echter weer leuk om te merken dat je kunt veranderen door te proberen het anders te doen en daarbij succes te boeken. Ik merk nu mijn ‘oude’ gedrag op bij andere mensen en zie de vervelende impact op hun gehoor. Ik merk dat ik ze dan graag wil helpen door ze op een constructieve manier te wijzen op hun manier van doen.

Wat is je grootste winst?

Ik ‘zie’ meer. Ik had de neiging om het op mijn werk vooral heel inhoudelijk te houden, waardoor ik koel en afstandelijk overkwam, terwijl ik in de kern niet zo ben. Ik ben er nu makkelijker in geworden om over (privé-)gevoelens te praten. Omdat ik me nu meer openstel, zie ik meer. Alsof mijn oogkleppen weg zijn. Ik merk ‘het gevoelsmatige’ eerder op en loop er niet meer voor weg. Durf ook mensen meer naar hun gevoel te vragen.

Wat was een eye-opener voor je?

Ik was zo dominant en drammerig door mijn eigen onzekerheid. Als je dat van jezelf accepteert, hoef je niet meer dat gedrag te vertonen. Het is ook heel geruststellend om te constateren dat andere, schijnbaar heel zekere, mensen ook best onzeker zijn. Dat maakt de acceptatie makkelijker.

Ben je door de coaching anders naar jezelf en anderen gaan kijken?

Ik ben positiever naar mensen gaan kijken. Ik probeer meer het positieve te belichten. Als business controller is het heel gemakkelijk om alleen maar kritiek te leveren. Je komt dan in een negatieve spiraal met elkaar terecht en bereikt weinig resultaat.

Wat verwacht je dat  je over 10 jaar van deze coaching nog weet?

‘Alles!, Ha, ha, grapje’. Nee, even serieus: Soms kost het even tijd om de dingen goed te zien. Je moet niet te snel je oordeel klaar hebben.

Is de samenwerking met je collega’s veranderd?

Ik kreeg van de directeur en de coördinator terug, dat ik een stuk positiever was geworden. Leuk!

Heb je nog tips voor anderen?

Mensen doen vooral dingen om te voldoen aan de verwachtingen van anderen. Daarmee kun je jezelf voor een stuk ‘kwijtraken’. Daarom: vaar je eigen koers!